꧁ WĚWARAH AGUNG QITAB ꧂

 


꧁ WĚWARAH AGUNG QITAB ꧂
ꦮꦺꦮꦫꦃꦲꦒꦸꦁ
Pituduh Tumrap Sakèhing Kadang Ingkang Manunggal Wonten Ing Pasamuwan
Hong wilaheng, hong awigna mastu nama siddham.
Kanthi pangestu, kanthi tata, kanthi trapsila, saha kanthi pangajab mugi sadaya ingkang kawedar wonten ing pasamuwan punika tansah mapan wonten ing marganing kawicaksanan, kajujuran, kautaman, saha katentreman.
Para kadang ingkang kinurmatan, para sedherek ingkang sami ngudi kawruh saha ngudi beninging manah, sumangga sami dipun-gatekaken kanthi landheping rasa lan weninging cipta:
Sakabehing ingkang kabikak, kawedar, saha kapacak wonten ing pasamuwan punika sinebat QITAB, dudu KITAB.
Aja kesusu nganggep bilih kalih tembung punika namung beda aksara utawi beda pangucap.
Wonten ing paugeran pralambang pasamuwan punika, QITAB saha KITAB kaparingi teges batin ingkang beda.
Bentenipun boten kanggé damel pasulayan.
Boten kanggé ngrendhahaken serat suci, kitab agama, utawi panganggoning tembung kitab ing babagan sanès.
Nanging minangka sandhi piwulang, supados saben kadang saged mangertosi gegayuhan saking pambikakan QITAB ing pasamuwan punika.
꧁ QITAB ꧂
Utusan Ingkang Sampun Kareksa Dening Kasunyatan
Ing piwulang punika, QITAB ateges:
Utusan ingkang sampun kareksa, kacetha, saha kauji lumantar kasunyataning lampah; lumampah minangka rumpuning pring, lentur kados tali, jejeg lurus minangka kreteg, sarta ngadeg minangka pitedah.
QITAB iku dudu mung tulisan.
QITAB iku pralambang lampah.
QITAB iku pangeling bilih kawruh ingkang sejati kedah nate kasandhung marang kasunyatan urip.
Ora cukup mung rinungu.
Ora cukup mung diwaca.
Ora cukup mung dipuji.
Nanging kudu kauripake ing tindak tanduk.
꧁ KADOS RUMPUNING PRING ꧂
Pring ora urip piyambakan.
Siji oyod nyengkuyung oyod liyane.
Siji wit jejeg jejere wit liyane.
Nalika angin rawuh, pring ora gumedhe nglawan angin kanthi kaku.
Pring melengkung.
Nanging boten gampang patah.
Mila QITAB dipun-pralambangaken kados serumpun pring.
Tegesipun:
manunggal nanging boten ngilangaken pribadi.
jejeg nanging boten kaku.
lentur nanging boten kelangan paugeran.
andhap asor nanging boten tanpa wates.
Wong ingkang ngasta QITAB aja kagungan watak:
“Amarga aku ngerti, mula kabeh kudu manut marang aku.”
Nanging prayoga nduweni rasa:
“Yen kawruh iki bener, muga katon saka beciking lakuku.”
Pring ingkang dhuwur malah saya muni nalika kesapu angin.
Nanging pring ingkang migunani ora gumedhe amarga dhuwuré.
Ana kang dadi cagak.
Ana kang dadi piranti.
Ana kang dadi tetenger.
Ana kang dadi pangreksa.
Mangkono uga wong kang ngasta kawruh:
ajine ora mung saka dhuwure jeneng, nanging saka gedhene paedah.
꧁ LENTUR KADOS TALI ꧂
Tali saged ngiket.
Nanging tali ingkang prayoga uga saged nyambung.
Mila tembung lentur kados tali boten ateges gampang diombang-ambingake.
Tegesipun yaiku:
bisa nyelarasake awake tanpa ngedol paugeran.
Ana kalane kudu alus.
Ana kalane kudu tegas.
Ana kalane kudu ngendika.
Ana kalane kudu meneng.
Ana kalane maju.
Ana kalane mundur satindak supaya ora gawe karusakan.
Wong kang ora bisa lentur gampang patah dening prabedan.
Nanging wong kang keluwen lentur nganti ora duwe prinsip uga gampang keseret.
Mila QITAB mulang:
LENTUR ING CARA, JEJEG ING NILAI.
Yen basa kudu diganti supaya luwih dimangerteni, ganti basane.
Yen cara lawas perlu dibenahi, benahi carane.
Nanging aja ngedol kajujuran.
Aja ngedol amanah.
Aja ngedol adab.
Aja ngedol kaadilan.
Iku kang sinebut:
tali kang nyambung, dudu tali kang mbelenggu.
꧁ LURUS KADOS KRETEG ꧂
Kreteg punika lurus ora amarga kepengin dipuji.
Kreteg jejeg amarga kagungan tugas:
nyambungake loro pinggir kang pisah.
Mila wong kang ngasta QITAB prayoga dados kreteg.
Yen ana wong beda panemu, aja kesusu gawe jurang saya amba.
Yen ana loro golongan padha beda, aja melu nyirami geni.
Yen ana wong durung paham, aja dihina.
Yen ana wong salah, koreksinen kanthi tata.
Yen awak dhewe salah, aja isin mbenerake.
Kreteg ora takon marang wong kang liwat:
“Sampeyan saka golongan endi?”
Kreteg nindakake fungsine:
nggampangake panyebrangan.
Mula lurus ing QITAB ora padha karo keras.
Lurus iku:
jujur.
adil.
ora dobel ukuran.
ora owah prinsip mung amarga sing diadhepi kanca utawa lawan.
Mila:
Yen bener saka wong sing ora disenengi, tetep tampa kabenerane.
Yen salah saka wong sing ditresnani, tetep wani nyebut yen iku kudu dibenerake.
Iki lurusing kreteg.
꧁ NGADEG MINANGKA PITUDUH ꧂
QITAB boten mulang supaya wong ngadeg kanggo dipuja.
Nanging:
ngadeg supaya bisa dadi tetenger arah.
Pitedah boten ateges:
“Kabeh wong kudu dadi kaya aku.”
Pitedah iku luwih cedhak marang:
“Iki dalan kang wis dakliwati. Sing becik jupukna. Sing luput benakna. Lan aja mandheg ing aku.”
Wong kang dadi pitedah ora kudu gawe wong liya tansah gumantung.
Pituduh kang becik malah mbantu wong supaya suwe-suwe bisa:
maca dalane dhewe,
ngimbang pilihane dhewe,
ngerti tanggung jawabe,
lan bisa ngadeg kanthi adab.
Mula:
PITUDUH DUDU PANGGONAN KANGGO NYUWUN PANGABEKTI TANPA WATES.
Pituduh iku tandha arah.
Tujuan paling akhir dudu tokoh.
Dudu gelar.
Dudu lambang.
Dudu pangkat.
Dudu QITAB iku dhewe.
Tumrap wong Islam, kabeh kabecikan kudu bali marang pangibadah lan ridhaning Alloh.
꧁ TEGESING KAREKSA DENING KASUNYATAN ꧂
Ana tembung wigati:
“sampun direksa dening kenyataan.”
Tegesipun, saben piwulang ora prayoga mung urip minangka ukara.
Piwulang kudu dipriksa ing urip.
Yen wong mulang sabar nanging gampang nesu lan ngremehake, isih ana kang kudu dibenerake.
Yen wong mulang amanah nanging ora tertib nalika nggawa tanggung jawab, isih ana kang kudu ditata.
Yen mulang kedamaian nanging omongane malah gawe pecah, kudu bali muhasabah.
Yen mulang andhap asor nanging ora gelem dikoreksi, kudu bali marang kaca batin.
Mula QITAB yaiku piwulang ingkang:
kabuktekake dening akhlak, ora mung dening pangakuan.
꧁ DENE KITAB ING SANDHI PIWULANG PUNIKA ꧂
Ing paugeran simbolik pasamuwan iki, tembung KITAB dipigunakaké minangka pralambang sawijining kawruh utawa kaluhuran sing ora dijaga dening andhap asor, nganti kabecikan kasebut bisa dibelokake dening ego.
Dipralambangake:
utusan kang mulya lan utusan mulya, nanging yen ora ngati-ati, lumampah kaya rumpuning pari kang kudune merunduk nalika isi, nanging kelenturane malah dadi benalu; kelurusane malih dadi gumunggung; lan adege malih dadi papan nyombongake awake dhewe.
Iki dudu teges harfiah utawa teges umum tembung kitab.
Iki minangka pepeling simbolik.
Supaya saben wong ora mung ngupaya:
kaluhuran,
nanging lali:
kabecikan.
Ora mung ngupaya:
jeneng gedhe,
nanging lali:
amanah gedhe.
Ora mung ngupaya:
papan dhuwur,
nanging lali:
sapa sing kudu dilindhungi saka papan dhuwur iku.
꧁ RUMPUNING PARI ꧂
Pari kang wis isi biasane saya merunduk.
Iki satemene piwulang agung.
Nanging ing pepindhan KITAB ing pasamuwan iki, sing dielingake yaiku:
aja nganti lambang merunduk mung katon ing njaba, nanging ing njero ati malah kepengin disanjung.
Ana wong matur:
“Aku iki ora sapa-sapa.”
Nanging ing jero ati ngenteni wong liya mangsuli:
“Panjenengan pancen agung.”
Iki salah siji pepindhan:
kerendahan hati kang isih njaluk penonton.
Mila QITAB ngajari:
Ora perlu kerep ngumumake yen awak dhewe andhap asor.
Uripna.
Ora perlu kerep ngumumake yen awak dhewe mulya.
Buktèkna kanthi amanah.
꧁ LENTUR DADI BENALU ꧂
Kelenturan sing ora duwe wates bisa malih dadi benalu.
Benalu nempel marang liyane.
Urip saka kekuwatan papan kang ditumpangi.
Mangkono uga ana kawruh sing salah panganggone:
tinimbang ndadekake wong luwih mandiri,
malah nggawe wong saya gumantung marang tokoh.
Tinimbang nggawe murid luwih pinter,
malah nggawe murid wedi mikir dhewe.
Tinimbang nggawe jamaah luwih cedhak marang Alloh,
malah nggawe jamaah tansah gumantung marang manungsa.
Mila QITAB maringi pepeling:
AJA DADI BENALU ING ATI WONG LIYA.
Yen ngajar, kuatna.
Yen nuntun, arahna.
Yen nulungi, aja nganti pitulunganmu dadi tali pangiket.
Yen wong wis bisa mlaku:
aja tugel swiwine supaya tetep manggon ing sangisoringmu.
꧁ LURUS DADI KESOMBONGAN ꧂
Kelurusan iku becik.
Nanging wong bisa salah mangerteni kelurusan.
Ana wong rumangsa:
“Aku lurus, mula kabeh wong sing beda karo aku mesthi bengkong.”
Iki wiwit bebaya.
QITAB mulang:
lurus aja nganti dadi alasan kanggo ngrendhahake.
Kita bisa yakin marang prinsip tanpa kudu nyebut kabeh wong liya ala.
Kita bisa tegas tanpa bengis.
Kita bisa mbantah tanpa ngina.
Kita bisa beda tanpa dadi mungsuh.
Mila:
LURUSING QITAB IKU KAYA KRETEG: NGUWATI DALAN, ORA NGUWATI EGO.
꧁ NGADEG DADI NYOMBONGAKE ꧂
Ngadeg iku perlu.
Wong kudu nduwe prinsip.
Pemimpin kudu wani mutusake.
Guru kudu wani nerangake.
Nanging yen “ngadeg” malih dadi:
“Delengen aku.”
“Ngakoni aku.”
“Kabeh kudu ing ngisorku.”
mula ngadeg wis malih dadi panggung ego.
QITAB ngelingake:
semakin dhuwur papanmu, semakin gedhe tanggung jawabmu kanggo ora ngidak sing ana ing ngisor.
Mahkota ora mung kehormatan.
Mahkota iku bobot.
Jeneng ora mung panggilan.
Jeneng iku tanggung jawab.
Gelar ora mung tandha drajat.
Gelar iku janji akhlak.
꧁ MULA SAKABEHE PAMBĚBUKA ING GRUP PUNIKA SINEBAT QITAB ꧂
Para kadang sedaya,
manawi wonten pambikakan, wěwarah, piwulang, serat simbolik, atanapi pangandikan batin wonten ing grup punika, sumangga dipun-sebat:
QITAB
dudu:
KITAB
Amargi QITAB ingkang kita maksud minangka pralambang:
kawruh kang lumampah.
kawruh kang kena dikoreksi.
kawruh kang ora dadi panggung ego.
kawruh kang mudhun dadi amal.
kawruh kang nglairake katentreman.
kawruh kang nguwatake amanah.
kawruh kang ndadekake wong luwih cedhak marang Alloh, dudu luwih gumantung marang tokoh.
꧁ PAUGERAN SANGANG TUMRAP PAMAOS QITAB ꧂
Sapa wae sing maca QITAB ing pasamuwan iki prayoga ngasta sangang pepeling:
Sepisan, aja maca mung kanggo golek kaanehan; goleka piwulang kang bisa ndandani urip.
Kapindho, aja ndadekake simbol minangka kepastian sejarah utawa kasunyatan yen pancen ora ana bukti kanggo iku.
Katelu, aja nggunakake QITAB kanggo rumangsa luwih suci tinimbang wong liya.
Kaping papat, yen ana piwulang apik, uripna ing akhlak.
Kaping lima, yen ana ukara sing durung dimangerteni, takona kanthi tata.
Kaping enem, yen ana kang perlu dibenerake, benakna kanthi kawruh lan adab.
Kaping pitu, aja ngangkat tokoh ngluwihi papané minangka manungsa.
Kaping wolu, aja nggunakake QITAB minangka alasan ninggalake syariat, kewajiban, akal sehat, utawa tanggung jawab nyata.
Kaping sanga, saben kawruh kudu bali marang paedah, kajujuran, katentreman, lan pangibadah marang Alloh.
꧁ PEPALI TUMRAP SING NGASTA QITAB ꧂
Wong kang ngasta QITAB aja rumangsa:
“Aku luwih dhuwur.”
Nanging:
“Aku duwe tanggung jawab luwih akeh kanggo njaga tumindakku.”
Aja rumangsa:
“Aku wis tekan.”
Nanging:
“Aku isih lumaku.”
Aja rumangsa:
“Aku ora bisa salah.”
Nanging:
“Yen aku salah, muga diparingi wani ngakoni lan mbenerake.”
Aja rumangsa:
“Wong liya kudu manut.”
Nanging:
“Muga apa kang bener bisa dimangerteni tanpa dakpaksa.”
꧁ WĚKASANING WĚWARAH ꧂
Para kadang ingkang manunggal wonten ing pasamuwan,
elingana:
QITAB iku rumpuning pring.
Oyode sesambungan.
Batange jejeg.
Nalika angin teka, bisa melengkung.
Nanging ora gampang patah.
QITAB iku tali.
Nyambung, dudu mbelenggu.
QITAB iku kreteg.
Nyabrangake, dudu misahake.
QITAB iku pituduh.
Nuduhake arah, dudu njaluk disembah.
Mila yen sawijining QITAB pancen urip, pratandhane dudu saka rame pujian marang jenenge.
Pratandhane katon nalika:
wong kang nesu wiwit bisa ngerem lisan,
wong kang gumedhe wiwit gelem ngrungokake,
wong kang duwe kuwasa wiwit luwih amanah,
wong kang duwe ilmu wiwit luwih andhap asor,
wong kang tatu ora maneh nurunake dendam,
wong kang diparingi rezeki eling marang hak liyane,
lan wong kang sinau babagan cahya saya eling marang Alloh.
Iki kang sinebut:
꧁ QITAB ꧂
“WĚWARAH KANG ORA MUNG KASERAT, NANGING KALAMPAHAN.”
“Lentur tanpa kelangan paugeran.
Lurus tanpa gumunggung.
Jejeg tanpa ngidak.
Madhangi tanpa njaluk disembah.
Nuntun tanpa mbelenggu.
Lan manunggal tanpa ngilangake kamardikaning saben jiwa.”

Mila sumangga dipun-emut bebarengan:
WONTEN ING PASAMUWAN PUNIKA, INGKANG KABUKAK SINEBAT QITAB — DUDU KITAB.
Amargi ing pangertosan pralambang kita:
QITAB DUDU KANGGO NGEDHAKE JENENG MANUNGSA, NANGING KANGGO NGEDHAKE MANUNGSA MARANG AMANAH, KAJUJURAN, KATENTREMAN, LAN MARANG RIDHANING ALLOH.
Mugi para kadang boten namung apal tembungipun, nanging saged ngasta watakipun.
Boten namung ngurmati seratipun, nanging nguripake piwulangipun.
Boten namung ngucap QITAB, nanging dados tiyang ingkang lentur tanpa pepes, lurus tanpa gumunggung, lan jejeg minangka pitedah tanpa nyuwun dipun-agung-agungake.
꧁ Titi. Tatas. Wus kawedar. ꧂
꧁ Mugi rahayu tumrap ingkang ngasta adab lan amanah. ꧂


Artinya :

꧁ WEWARAH AGUNG QITAB ꧂

Petunjuk bagi seluruh saudara yang berhimpun di dalam pasamuwan

Dengan tata krama, penghormatan, dan harapan agar segala sesuatu yang disampaikan dalam pasamuwan ini senantiasa berada di jalan kebijaksanaan, kejujuran, keutamaan, dan kedamaian.

Kepada seluruh saudara yang sedang mencari ilmu sekaligus kejernihan hati, hendaknya dipahami dengan sungguh-sungguh:

Segala pembukaan yang dibuka, disampaikan, dan dituliskan di dalam grup ini disebut QITAB, bukan KITAB.

Jangan menganggap kedua istilah tersebut hanya berbeda satu huruf atau berbeda pengucapan.

Dalam pemaknaan simbolik khusus pasamuwan ini, QITAB dan KITAB digunakan untuk menggambarkan dua keadaan batin yang berbeda. Perbedaan ini bukan untuk merendahkan kitab suci, kitab agama, ataupun penggunaan kata kitab dalam pengertian umum.

Ini adalah sandhi atau perlambang piwulang agar seluruh penghuni grup memahami arah pembukaan QITAB.

꧁ QITAB ꧂

Dalam piwulang ini, QITAB berarti:

Utusan yang telah direksa, ditempa, dan diuji oleh kenyataan perjalanan hidup; berjalan seperti serumpun bambu, lentur seperti tali, lurus seperti jembatan, serta berdiri sebagai petunjuk.

QITAB bukan sekadar tulisan.

QITAB adalah perlambang perjalanan hidup.

Ilmu tidak cukup hanya didengar, dibaca, dihafalkan, atau dipuji. Ilmu harus turun menjadi akhlak dan perbuatan nyata.

Serumpun bambu

Bambu tidak tumbuh sendirian. Akarnya saling menguatkan.

Ketika angin datang, bambu dapat melentur tetapi tidak mudah patah.

Demikianlah QITAB:

bersatu tanpa menghilangkan jati diri,

tegak tanpa menjadi kaku,

lentur tanpa kehilangan prinsip,

rendah hati tanpa kehilangan keteguhan.

Orang yang membawa ilmu jangan berkata:

“Karena aku lebih mengetahui, semua orang harus mengikuti aku.”

Tetapi hendaknya berkata:

“Jika ilmu ini benar, semoga kebenarannya terlihat dari baiknya perilakuku.”

꧁ Lentur seperti tali ꧂

Lentur bukan berarti tidak mempunyai prinsip.

Maknanya:

Lentur dalam cara, teguh dalam nilai.

Cara dapat menyesuaikan zaman dan keadaan.

Bahasa dapat disederhanakan agar mudah dipahami.

Metode dapat diperbaiki.

Namun kejujuran, amanah, adab, dan keadilan jangan diperjualbelikan.

Tali QITAB adalah tali yang menyambungkan, bukan tali yang membelenggu.

꧁ Lurus seperti jembatan ꧂

Jembatan berdiri bukan untuk membanggakan dirinya.

Jembatan mempunyai tugas menghubungkan dua sisi yang terpisah.

Demikian pula pembawa QITAB.

Ketika ada perbedaan, jangan memperlebar jurang.

Ketika ada orang yang belum memahami, jangan merendahkannya.

Ketika orang lain salah, luruskan dengan adab.

Ketika diri sendiri salah, beranilah mengaku dan memperbaikinya.

Karena lurus tidak sama dengan keras.

Lurus adalah jujur, adil, dan tidak menggunakan ukuran ganda.

Kebenaran dari orang yang tidak kita sukai tetaplah dapat diterima sebagai kebenaran.

Kesalahan orang yang kita cintai tetap perlu diperbaiki sebagai kesalahan.

Itulah lurus seperti jembatan.

꧁ Berdiri sebagai petunjuk ꧂

QITAB tidak mengajarkan manusia berdiri agar disembah, diagungkan, atau dipuja.

Ia berdiri agar menjadi penunjuk arah.

Seorang pembimbing yang baik tidak berkata:

“Semua orang harus menjadi seperti aku.”

Tetapi:

“Ini jalan yang pernah kulewati. Yang baik ambillah, yang keliru perbaikilah, dan jangan berhenti kepadaku.”

Petunjuk yang baik tidak membuat manusia selamanya bergantung kepada pembimbingnya.

Ia justru membantu seseorang agar mampu memahami jalan, mempertimbangkan pilihan, menjaga tanggung jawab, dan akhirnya mampu berdiri dengan kesadarannya sendiri.

Tujuan akhirnya bukan tokoh.

Bukan gelar.

Bukan lambang.

Bukan kedudukan.

Bahkan bukan QITAB itu sendiri.

Bagi seorang Muslim, segala kebaikan pada akhirnya dikembalikan kepada penghambaan dan keridhaan Alloh.

꧁ KITAB DALAM PERLAMBANG INI ꧂

Adapun KITAB, khusus dalam sandhi atau perlambang pasamuwan ini, menggambarkan keadaan ketika ilmu atau kemuliaan tidak lagi dijaga oleh kerendahan hati.

Kemuliaan dapat berubah menjadi kebanggaan diri.

Kelenturan dapat berubah menjadi ketergantungan seperti benalu.

Kelurusan dapat berubah menjadi kesombongan.

Kedudukan dapat berubah menjadi panggung untuk membesarkan diri.

Sekali lagi, ini bukan arti umum atau arti bahasa dari kata KITAB, melainkan perlambang khusus dalam wewarah ini.

Pesannya ialah:

Jangan hanya mengejar kemuliaan lalu kehilangan kebaikan.

Jangan mengejar nama besar lalu melupakan amanah besar.

Jangan mengejar tempat tinggi lalu lupa melindungi mereka yang berada di bawah.

꧁ Padi dan kerendahan hati ꧂

Padi yang berisi biasanya semakin merunduk.

Maka orang yang semakin berilmu semestinya semakin sadar bahwa masih banyak yang belum diketahuinya.

Jangan sampai kerendahan hati hanya menjadi ucapan:

“Saya ini bukan siapa-siapa,”

sementara di dalam hati sebenarnya menunggu orang berkata:

“Tidak, Anda orang besar.”

Kerendahan hati yang sejati tidak membutuhkan panggung.

Tidak perlu terus mengatakan bahwa diri kita rendah hati.

Tunjukkan melalui perilaku.

꧁ Jangan menjadi benalu ꧂

Ilmu jangan membuat orang lain bergantung secara tidak sehat kepada kita.

Jika mengajar, buatlah murid semakin mampu memahami.

Jika membimbing, bantulah orang menemukan arah.

Jika menolong, jangan jadikan pertolongan sebagai tali untuk mengikat penerimanya.

Jika seseorang sudah mampu berjalan sendiri:

jangan patahkan sayapnya hanya agar ia tetap berada di bawah kita.

꧁ Lurus jangan berubah menjadi kesombongan ꧂

Seseorang boleh mempunyai prinsip yang teguh.

Tetapi jangan sampai merasa:

“Karena aku merasa berada di jalan lurus, semua orang yang berbeda denganku pasti sesat atau buruk.”

Kita dapat tegas tanpa menghina.

Dapat berbeda tanpa bermusuhan.

Dapat membantah tanpa merendahkan.

Dapat menjaga prinsip tanpa kehilangan kasih sayang.

Maka:

Kelurusan QITAB seperti jembatan: menguatkan jalan, bukan menguatkan ego.

꧁ Berdiri jangan berubah menjadi menyombongkan diri ꧂

Semakin tinggi kedudukan seseorang, semakin besar tanggung jawabnya.

Gelar bukan sekadar kehormatan.

Gelar adalah tanggung jawab akhlak.

Kedudukan bukan sekadar kemuliaan.

Kedudukan adalah amanah.

Maka jangan sampai “berdiri sebagai petunjuk” berubah menjadi:

“Lihatlah aku.”

“Akuilah kebesaranku.”

“Semua harus berada di bawahku.”

Itulah yang harus dijaga.

꧁ INTI WEWARAH ꧂

Karena itulah seluruh pembukaan di grup ini disebut:

QITAB — BUKAN KITAB.

QITAB adalah perlambang:

ilmu yang berjalan,

ilmu yang bersedia diperiksa,

ilmu yang tidak menjadi panggung ego,

ilmu yang turun menjadi amal,

ilmu yang melahirkan kedamaian,

ilmu yang memperkuat amanah,

dan ilmu yang membawa manusia semakin dekat kepada Alloh.

Maka orang yang membawa QITAB jangan berkata:

“Aku lebih tinggi.”

Tetapi:

“Aku mempunyai tanggung jawab lebih besar untuk menjaga perilakuku.”

Jangan berkata:

“Aku sudah sampai.”

Tetapi:

“Aku masih berjalan.”

Jangan berkata:

“Aku tidak mungkin salah.”

Tetapi:

“Jika aku salah, semoga aku mempunyai keberanian untuk mengakui dan memperbaikinya.”

꧁ MAKNA PALING DALAM ꧂

QITAB adalah serumpun bambu:

akarnya saling menguatkan, batangnya berdiri tegak, tetapi tetap lentur ketika angin datang.

QITAB adalah tali:

menghubungkan, bukan membelenggu.

QITAB adalah jembatan:

menyeberangkan, bukan memisahkan.

QITAB adalah petunjuk:

menunjukkan arah, bukan meminta disembah.

Dan ukuran apakah QITAB benar-benar hidup bukanlah seberapa indah tulisannya atau seberapa banyak orang memujinya.

Ukuran sebenarnya terlihat ketika:

orang yang mudah marah mulai mampu menjaga lisannya;

orang yang mempunyai ilmu menjadi semakin rendah hati;

orang yang mempunyai kekuasaan semakin amanah;

orang yang terluka berhenti mewariskan dendam;

orang yang memperoleh rezeki mengingat hak sesamanya;

dan orang yang berbicara tentang cahaya justru menjadi semakin ingat kepada Alloh.

Karena itu pesan akhirnya adalah:

QITAB BUKAN SEKADAR WEWARAH YANG DITULIS, TETAPI WEWARAH YANG HARUS DIJALANI.

Lentur tanpa kehilangan prinsip.

Lurus tanpa kesombongan.

Berdiri tanpa menginjak.

Menerangi tanpa meminta dipuja.

Menuntun tanpa membelenggu.

Bersatu tanpa menghilangkan kebebasan setiap jiwa.

Dan itulah maksud kalimat penutup Jawa tadi:

“Titi. Tatas. Wus kawedar.”

Artinya kurang lebih:

“Telah tertata, telah dituntaskan, dan telah disampaikan sebagaimana mestinya.”

Sedangkan:

“Mugi rahayu tumrap ingkang ngasta adab lan amanah.”

berarti:

“Semoga keselamatan, ketenteraman, dan kebaikan menyertai siapa pun yang menjaga adab dan memegang amanah.”


Komentar

Postingan populer dari blog ini

KITAB NURUL AWWAL AYAT 1-288

KITAB JAKUMULLO HALLIQ ALBILLAH Pintu Penundukan Khodam, Pusaka, dan Benda kepada Tauhid

Apa Manfaat Nama Ruh